De digitale derde ouder
De Cherokee-indianen kennen een heel bijzonder ritueel dat kinderen helpt opgroeien. Wanneer een kind de puberteit bereikt, neemt zijn vader hem mee naar het bos, bedekt hem en laat hem alleen achter. De jongere moet de hele nacht op een boomstam zitten en mag de blinddoek pas afdoen als de zon weer opkomt. Hij mag niemand om hulp vragen. Maar als hij die nacht overleeft, wordt hij als een man beschouwd.
Dit is een persoonlijke ervaring en het is de jongere verboden om met andere jongens over zijn ervaring te praten of er commentaar op te geven. Gedurende de nacht is de jongeman natuurlijk doodsbang. Hij hoort allerlei geluiden: wilde dieren die op de loer liggen, wolven die huilen... of misschien zelfs een mens die hem kwaad zou kunnen doen. Hij hoort de wind waaien en het gras ruisen, maar hij moet stoïcijns op de boomstam blijven zitten, zonder de blinddoek af te doen, want alleen zo kan hij een man worden in de ogen van de oudsten van zijn stam. Eindelijk, na die vreselijke nacht, komt de zon op en doet de jongen de blinddoek af... pas dan ontdekt hij dat zijn vader naast hem zit. Zijn vader is geen moment van zijn zijde geweken en heeft de hele nacht zwijgend over hem gewaakt, klaar om zijn zoon tegen elk gevaar te beschermen zonder dat hij het zelf beseft.
Dit mooie verhaal waarin verschillende opvoedelementen verborgen zijn zoals zorg, respect, verantwoordelijkheid, identiteit, bescherming moet de inspiratie worden voor de moderne vader/ voor ouders ook als ze gescheiden zijn. Het is een ritueel voor vertrouwen in de toekomst op basis van goede coaching en begeleiding. Belangrijk in de huidige opvoeding is dat ouders leren dat zij momenteel veel meer dan toen betrokken moeten blijven bij de opvoeding. Kinderen hebben voorbeelden van hun ouders nodig. Maar de digitale wereld is intussen een huisgenoot geworden en langzaamaan uitgegroeid tot een digitale derde ouder. De opvoeding bestaat niet meer alleen tussen ouder en kind, maar nu ook tussen kind en scherm. De digitale derde ouder voedt op, vormt, beïnvloed, verrijkt, verbindt, ondersteunt, geeft antwoorden, zorgt voor afleiding (sneller dan wij soms beseffen), maar draagt geen verantwoordelijkheid.
De ouders zullen zich actief moeten inzetten en de digitale ouder minder ruimte te geven. In de relatie met hun kinderen moeten ze bewust en daadwerkelijk ruimte innemen om hen te begeleiden. Niet alleen vanuit hun hoofd(verstand) of buik(gevoel), maar vooral vanuit hun hart. Zij zorgen voor transitie door middel van rituelen, initiaties en verhalen vanuit eigen ervaringen met de sterke en minder sterke momenten in hun groei naar volwassenheid. Opvoeden is en blijft mensenwerk. Het vraagt tijd, aandacht, aanwezigheid, nabijheid, communicatie en begrenzing. De digitale wereld kan een hulpmiddel zijn, maar mag nooit de plaats innemen van echte verbinding. Als die bewustwording er is, groeit de innerlijke wereld van de kinderen vanzelf naar buiten.