De tijd dringt
ColumnsDe politiek kan bijdragen aan het terugdringen van het aantal alleenstaande moeders. Maar tot die tijd ligt er een dringende verantwoordelijkheid bij ons allemaal: familie, vrienden, kennissen, buren. Wacht niet langer. Kijk niet de kat uit de boom. Als je een alleenstaande, sterke moeder tegenkomt of haar kent binnen je eigen kring vraag haar dan actief of zij ergens hulp bij kan gebruiken.
De realiteit is dat veel moeders het niet meer alleen redden om hun kinderen te begeleiden richting volwassenheid. Kinderen krijgen vandaag de dag een overvloed aan informatie en prikkels op hun pad. De snelheid en toegankelijkheid daarvan maken het voor één ouder bijna onmogelijk om nog voldoende sturing te geven aan het ontwikkelingsproces. In mijn praktijk zie ik wat dat met moeders doet: boosheid, verdriet, machteloosheid.
De jeugd beschikt over middelen waar ouders nauwelijks grip op hebben. Daardoor wordt begeleiden steeds ingewikkelder zeker wanneer het gaat om onze zwarte jongens. In gesprekken hoor ik steeds opnieuw hetzelfde patroon: jongens die hun vader missen en tegelijkertijd diep loyaal zijn aan hun moeder. Die innerlijke spagaat kunnen zij mentaal vaak niet dragen. Het gevolg is zwaar psychisch lijden. Sommigen spelen met gedachten aan zelfdoding, anderen worden extra vatbaar voor negatieve invloeden vanuit hun peer group. Dat uit zich in slechte schoolresultaten en een toenemende afstand tot hun moeder.
Wanneer moeders weten waar de vader van hun kind is, dan moet in het belang van de zoon die vader opnieuw in beeld komen. Dat vraagt om moedige stappen. Gesprekken moeten worden gearrangeerd tussen alle mensen die onderdeel zijn van het systeem rondom die jongen. Want trots mag nooit de reden zijn dat het fenomeen zelfdoding ruimte krijgt om zich te nestelen.
Ja, vaders dragen óók verantwoordelijkheid. Dat staat buiten kijf. Maar de pijnlijke werkelijkheid is dat veel van onze zwarte jongens lijden onder het gemis van een mannelijk voorbeeld. Iemand die samen met hen een fietsband repareert. Die hen naar voetbal brengt. Iemand die hen laat voelen: jij doet ertoe.
Moeders moeten leren om eerder aan de bel te trekken. Vaak lukt het hen om de materiële zaken goed te regelen, maar daar zit de kern meestal niet. Het succes en welzijn van een kind liggen in de kwaliteit van de communicatie tussen de ouders. Wanneer een kind er eenmaal is, hebben beide partijen de verplichting om zich samen in te zetten los van eerdere keuzes of teleurstellingen.
Lukt samenwerking echt niet, dan moeten opa’s, oma’s en andere familieleden worden betrokken. Angst mag nooit de basis zijn voor verkeerde beslissingen.
Daarom stel ik voor dat de politiek structureel cursussen en trainingen aanbiedt, via de consultatiebureaus. Net zo vanzelfsprekend als vaccinaties. Trainingen gericht op partnerrelaties, samenwerking na een scheiding en opvoeden binnen een gezinssysteem. Preventief, niet pas wanneer het al misgaat.
Want we zijn te laat als we pas ingrijpen wanneer een jongere zichzelf al kwijt is. De tijd dringt.