Een oproep aan Zuidoost: laat op 18 maart de wijsheid van de wijk spreken
Acht jaar lang heb ik het voorrecht gehad om stadsdeelvoorzitter van Amsterdam Zuidoost te zijn.
Acht jaar waarin ik heb geleerd dat de echte wijsheid niet in vergaderzalen ontstaat, maar op straat, in huiskamers, in buurthuizen, op pleinen en in gesprekken tussen mensen die elkaar soms niet eens kennen, maar wel dezelfde hoop delen.
De stem van de wijk — jullie stem — is voor mij altijd de graadmeter geweest voor wat een mooi Amsterdam kan zijn. Zuidoost hoort bij Amsterdam. Als een volwaardig, krachtig en creatief deel van onze lieve stad. Iedere keer ben ik weer geraakt door de vele mannen en vrouwen die opstaan voor anderen. Of het nu gaat om een knutselochtend voor de kinderen of een lunch sessie voor de senioren, het is er allemaal.
Ik heb inmiddels een heel archief met initiatieven vanuit de wijk waar mensen opstaan omdat zij samen met anderen willen dat het goed gaat niet alleen met zichzelf en juist ook met de ander.
Zo kwamen de vrouwen op Valentijnsdag samen in OBA NEXT om een wandeling te organiseren waarin de liefde voor de medemens centraal stond, en over diezelfde medemenselijkheid gesproken: buurtbewoner Anna Bomhof zette op die dag een speeddate op touw voor iedereen die, net als zij, simpelweg samen de buurt beter wil maken.
Dat is Zuidoost. Dat is onze kracht. En dat is absoluut onze gezamenlijke stem van voor elkaar zorgen.
En toch weet ik dat er mensen zijn die twijfelen of ze op 18 maart naar de stembus gaan. Ik begrijp die twijfel. Er is terechte kritiek, ook op mij.
Doet ze wel genoeg? Had dit niet sneller gekund? Had dat niet beter gemoeten? Het eerlijke antwoord is: ja, het kan altijd beter.
En nee, ik heb niet alles perfect gedaan. Maar wat ik wél heb gedaan is blijven luisteren en blijven leren. En gehandeld vanuit de wijsheid van de wijk. En daar heb ik ook heel veel hulp gehad van alle positief kritische mensen om mij heen. En ook boze mails en terechtwijzingen in al die zalen waar ik ben geweest hebben mij gesterkt in mijn filosofie dat iedereen een stem heeft die belangrijk is.
Juist daarom wil ik jullie iets meegeven.
Als voorzitter die naast jullie wil staan. Als iemand die gelooft dat cynisme nooit mag winnen van betrokkenheid.
Dat wantrouwen nooit sterker mag zijn dan onze gezamenlijke wil om vooruit te komen. Dat angst nooit de plek mag innemen van wat wij hier elke dag laten zien: veerkracht, verbondenheid en toekomstkracht.
Want dat is wat wij hebben. Toekomstkracht. Dit woord fluistert zichzelf terwijl ik dit schrijf in mijn stuk. En die kracht verdient vertegenwoordiging.
Ook in de Stopera. Niet omdat één persoon het verschil maakt, maar omdat een gemeenschap dat doet. Omdat stemmen niet alleen een recht is, maar een manier om te zeggen: wij zijn hier, wij doen ertoe, en wij laten ons niet wegzetten als toeschouwers van ons eigen verhaal.
Ik weet dat jullie maatschappelijk betrokken zijn. Ik zie het elke dag. In de kleine gebaren, in de grote initiatieven, in de manier waarop mensen elkaar optillen wanneer het leven zwaar is. Die betrokkenheid is precies waarom ik jullie wil aanmoedigen om diezelfde kracht mee te nemen naar het stemhokje.
Want als wij niet stemmen, dan laten we ruimte voor cynisme. En dat verdienen wij niet. Wij zijn een gemeenschap die kiest voor verbinding, voor rechtvaardigheid, voor liefde — en voor toekomstkracht.
Op 18 maart ligt die keuze weer in jullie handen. En ik vertrouw op de wijsheid van de wijk.