Je kan de vrouw uit Amsterdam Zuidoost halen, maar Amsterdam Zuidoost nooit uit de vrouw
Algemeen
Er zijn plekken die je vormen, en er zijn plekken die je opvoeden. Opvoeden naar de editie van jezelf die jou bevalt, die jou toestemming geeft om vooral jezelf te zijn. Simpelweg omdat je goed genoeg bent. Amsterdam Zuidoost heeft mij beide gegeven.
Het is het stadsdeel waar ik inzicht heb gekregen in wat het betekent om te bouwen aan een gemeenschap. Het is de plek waar ik heb gezien hoe mensen, zelfs wanneer het leven hen hard raakt, toch weer opstaan.
Een stadsdeel waar 173 etniciteiten en culturen samen een nieuw verhaal maken waar het sociaal kapitaal centraal staat. En natuurlijk heb ik ook boze mails ontvangen, mensen die mij liever zagen gaan dan komen en wat mij zo enorm heeft geraakt is het feit dat ik daar vanuit alle compassie in mij begrip voor kon opbrengen.
Ik weet inmiddels dat het niet gaat om het uitschelden van mij als persoon( ok, soms wel) maar vooral om de onmacht naar een systeem dat mensen nog onvoldoende ziet in hun kracht en mogelijkheden. Een systeem dat nog niet snapt dat mensen die boos zijn niet afgehaakt zijn en simpelweg een betere oplossing willen voor hun gezin, hun buurt en hun stadsdeel.
Nu ik na mei geen voorzitter meer zal zijn, merk ik dat afscheid nemen niet hetzelfde is als weggaan.
Want hoe neem je afscheid van iets dat in je bloed zit? Hoe laat je een gemeenschap los die je heeft laten zien wat veerkracht werkelijk betekent?
De bewoners van Zuidoost hebben mij geleerd dat kracht overal zit! Soms is het de moeder die drie banen combineert en tóch tijd vindt om haar kinderen voor te lezen.
Soms is het de jongere die ondanks tegenslag blijft dromen, blijft proberen, blijft geloven. Soms is het de ondernemer die opnieuw begint, en nog eens, en nog eens. En telkens weer zag ik hetzelfde: een gemeenschap die weigert zich te laten breken.
Die kracht verdient een plek aan elke tafel waar beslissingen worden genomen. Niet als gast, maar als mede-eigenaar. Niet als uitzondering, maar als norm. Want de toekomst van dit stadsdeel — en eigenlijk van heel Amsterdam — wordt sterker wanneer de mensen die de stad dragen ook mogen meebeslissen over haar koers.
Mijn rol verandert, maar mijn missie niet. Ik zal altijd blijven werken voor de mensen van Zuidoost, en vooral voor de kinderen. Zij zijn de reden dat ik elke dag opnieuw geloof dat vooruitgang mogelijk is. Zij verdienen het om de beste editie van zichzelf te worden — niet de versie die anderen voor hen bedenken, maar de versie die zij zelf kiezen, met trots, met lef, met ruimte om te groeien.
Dus ja, je kan de vrouw uit Amsterdam Zuidoost halen. Maar Amsterdam Zuidoost haal je nooit uit de vrouw. Dit stadsdeel blijft mijn kompas, mijn inspiratie, mijn opdracht. En ik blijf, in welke rol dan ook, dienen. Want zoals velen hier mij hebben laten zien: wij zijn de leiders waarop wij wachten.