Drie buurtplatformen officieel erkend

Annemarie Tiebosch is al jaren de drijvende kracht achter buurtplatform Mama Florijn. Ze kijkt met gemengde gevoelens terug: trots op wat er is opgebouwd, maar ook kritisch op hoe de gemeente met bewoners omgaat. ‘Erkenning betekent waardering voor iets waar we al jaren mee bezig zijn,’ zegt ze. ‘Maar álle afdelingen van de gemeente moeten nog leren samenwerken met een buurtplatform. Niet alleen degene die ons toevallig kent.’Ze kijkt met gemengde gevoelens terug: trots op wat er is opgebouwd, maar ook kritisch op hoe de gemeente met bewoners omgaat. ‘Erkenning betekent waardering voor iets waar we al jaren mee bezig zijn,’ zegt ze. ‘Maar álle afdelingen van de gemeente moeten nog leren samenwerken met een buurtplatform. Niet alleen degene die ons toevallig kent.’

Afspraak is afspraak

Een voorbeeld is de komst van een hockeyveld in de groenstrook op de grens van de D- en de F-buurt, ‘de groene long met bomen’. ‘Wij zeiden: “Wij willen aan tafel. Wij willen participeren. Wij vinden het belangrijk dat het groen blijft.”’ Er werd keihard gestreden voor de natuur: minder verlichting, lampen die alleen op het veld schijnen. ‘We hebben zo ons best gedaan dat de gemeente ons een biodiversiteitsimpuls aanbood als compensatie. Maar tot op de dag van vandaag is die niet uitgevoerd.’

Juist daarom hecht Tiebosch zoveel waarde aan de officiële erkenning van Mama Florijn als buurtplatform. ‘Dit gaat me niet nog een keer gebeuren. We zaten te veel vast aan de goodwill van één ambtenaar. Nu moeten afspraken gewoon worden nagekomen. Afspraak is afspraak.’

Voor Annemarie draait bewonersparticipatie om echte invloed, niet om een rijtje informatieavonden. ‘Wensen en verwachtingen, dáár gaat het om. Dat wij gevraagd én ongevraagd advies kunnen geven, en dat alle afdelingen van de gemeente ons actief op de hoogte houden. En ja, dat kost geld. Goede bewonersparticipatie is niet gratis, daar vechten we voor.’

Verduurzamen

Tiebosch wil dat Mama Florijn minder afhankelijk wordt van haar persoonlijk en van gemeentelijke subsidies. ‘Ik wil het verduurzamen, zodat het ook zonder mij draait. Nu ben ik kartrekker van A tot Z. Ik werk met buurtmakers: ieder doet z’n ding en ik houd de boel bij elkaar. Maar eigenlijk moet het veel meer vanzelf gaan.’

Over grote plannen vanaf boven is ze kritisch. ‘Het Masterplan wil dat ik bewoners bij elkaar roep om naar hún plannen te luisteren. Maar de buurt weet amper wat het Masterplan is, of wat het buurtplatform doet. Dan werkt het niet. Het echte werk gebeurt op kleine schaal: in het naaiatelier of de zangclub, waar ik door te dóen uitleg wat het buurtplatform is. Dat kost tijd en vertrouwen.’

Toekomst

De toekomst van Mama Florijn ziet ze graag financieel onafhankelijk. ‘Over vier jaar, wie weet, hebben we een eigen verdienmodel. Je moet niet afhankelijk zijn van de gemeente; ze zijn niet altijd betrouwbaar. We hebben hier een ambitieus kunstplan voor de openbare ruimte en ideeën voor horeca en rondleidingen door buurtbewoners. We willen zelf budget voor de buurt verdienen.’

De erkenning en het budget van tienduizend euro dat daarbij hoort, helpen daarbij – al roept het ook vragen op. ‘Buurtbewoners feliciteerden me, maar vroegen ook: wat is het eigenlijk, zo’n erkend buurtplatform? Voor mij is het simpel: het is het bewijs dat bewoners hier niet aan de zijlijn horen, maar aan tafel.’

Meer informatie: www.mamaflorijn.nl